SLOBODA U ZORU

Milan Milišić je rođen u Dubrovniku 1941.godine. Završio je Filološki fakultet u Beogradu (Opštu književnost s teorijama književnosti), živeo je na relaciji Dubrovnik – Beograd i u Njujorku gde je predavao engleski jezik i književnost na Njujorškom univerzitetu. Kao Fulbrajtov stipendista boravio je u SAD do 1990. Bavio se novinarstvom i prevođenjem. Poginuo je 1991. u svom stanu u Dubrovniku kao civilna žrtva napada na Dubrovnik.

Objavio je sledeće knjige pesama: Volele su me dve sestre skupa (Beograd 1970) i Volile su me dvije sestre skupa (Sarajevo 1989), Koga nema, Živjela naša udovica, Zgrad, Having a good time, Mačka na smeću, Tumaralo, pesme za decu i Vrt bez dobi.

Prevodilac: , Povez: BROŠ, Format: A5

Dante ističe da je antologiju – s obzirom na to da antologičar nije istoričar književnosti – sačinio prvenstveno vđjen ličnim afinitetima, što znači da ćete u njoj prevashodno čuti lirske tonove, od Gvida Gocana i Ade Negri do naših savremenika, sa namerno šturim bio-bibliorafskim beleškama, da bi što više ostalo za čistu pesničku atmosferu i neposredno iščitavanje, bez glomaznog kritičkog aparata.

Prevodilac ističe da će ova Antologija biti prava poslastica za srpske ljubitelje poezije koji ne znaju italijanski, kao i za one koji italijanski znaju, jer je delo štampano dvojezično; delo će biti značajno i slavistima u Italiji.

Piletićeva dalje navodi da je izbor poezije sačinjen vrlo neobično: u svom predgovoru , Dante ističe da je antologiju – s obzirom na to da antologičar nije istoričar književnosti – sačinio prvenstveno vđjen ličnim afinitetima, što znači da ćete u njoj prevashodno čuti lirske tonove, od Gvida Gocana i Ade Negri do naših savremenika, sa namerno šturim bio-bibliorafskim beleškama, da bi što više ostalo za čistu pesničku atmosferu i neposredno iščitavanje, bez glomaznog kritičkog aparata. Tu su i velikani poput Sabe, Montalea, Ungaretija… Tako ćemo na poetskom putovanju ugledati i pesnike – kritičare (kao što su Spanjoleti, Ćeki, Borđeze), i petnaestak pesnikinja, i neke mlade, cesto tragično prerano utihnule glasove. Dante je, kao i njegov davni imenjak, tragao za istinom i ishodima, a ne za poznatim školama i ličnostima, makar bili i danas uticajni, ali katkad samo epigoni epigona.

Piletićeva, na kraju, izražava želju da kao i priređivač svaki čitalac ovde pronađe ponekog bliskog…

„Svi su pevali rukopisom, a Okudžava grlom.
Nije se odvajao od duše i gitare.
Ako duša ima glas, to je glas Okudžave. Verovao se. Sve je ispevao što je imao u duši.
Teško da je bilo onih koji su ga čuli, a da čutim nisu bili oduševljeni.
Njegove prve pesme imale su onu vedrinu koju imaju zaljubljeni maturanti.
Presnimavanjem kaseta sa njegovim pesmama, ako se do njih i dođe, počela je piraterija za svoju dušu.
Bio je sasvim običan dok ne zapeva.
Pevao je o svemu običnom koje je postajalo čudesno.“

Iz predgovora „O Okudžavi i generaciji – zapis zanesenjaka“ Milovana Vitezovića

„Ogledalo“ – stihovi Bulata Okudžave, dvojezično izdanje.  Izbor, prevod s ruskog i pogovor: Mihailo B. Đaković. Predgovor:  Milovan Vitezović.